Nic się nie zmienia, jeśli my nic nie zmieniamy. Łatwo to powiedzieć. Trudniej przyznać przed sobą, że kolejny wieczór spędzamy na narzekaniu, a następnego dnia robimy dokładnie to samo. Znam to, bo sam długo tak żyłem. Ten tekst zaczął się od mojego „dość” i pierwszych kroków w bieganiu. Dziś ma dalszy ciąg: przez #crushing3 aż do Drogi do Ironmana.
Wpis opublikowałem w 2016 roku. W październiku 2026 dopisałem kolejne etapy tej historii — bo decyzja o zmianie była dopiero początkiem.
Dość narzekania — ale co dalej?
Za ciepło, za zimno, za mocno wieje. A jak wieje, to oczywiście zawsze w twarz. Potrafię znaleźć powód do narzekania tak samo sprawnie jak każdy. Problem zaczyna się wtedy, gdy narzekanie zastępuje działanie i daje mi wygodne wytłumaczenie, dlaczego znowu niczego nie spróbowałem.
Dziś nie napisałbym już, że każdą sytuację wystarczy po prostu zmienić. Praca, zdrowie, rodzina czy pieniądze potrafią mocno ograniczyć pole manewru. Nie wszystko jest naszą winą i nie na wszystko mamy wpływ. Ale warto zapytać siebie uczciwie: jaki mały krok mogę zrobić w tym, na co wpływ jednak mam?
Praca, kanapa, telewizor. I tak w kółko
U mnie wyglądało to zwyczajnie. Miałem wtedy jedną córkę. Wracałem z pracy, chwilę się z nią bawiłem, czasem szliśmy na spacer. Wieczorem telewizor, piwo, coś do jedzenia. Następnego dnia powtórka. Taki mój „Dzień świstaka”.
Pas robił się coraz ciaśniejszy, energii ubywało, samopoczucie też nie zachwycało. Narzekałem, że nie mam siły, że spodnie znowu się skurczyły i że trudno mi nadążyć za córką. Tyle że od samego narzekania nie przybywało ani energii, ani miejsca w spodniach.
W końcu powiedziałem sobie: dość. Nie chciałem po latach patrzeć wstecz i żałować, że nawet nie spróbowałem. Tak zaczęła się moja przygoda z bieganiem. Początek opisałem szerzej we wpisie o mojej metamorfozie.

Zmiana nie wymaga idealnego poniedziałku
Czy od tamtej pory wszystko robiłem idealnie? Jasne, że nie. W pierwotnej wersji tego tekstu przyznawałem, że piszę go z kanapy, z piwem i chipsami. Nadal lubię ten fragment, bo dobrze pokazuje, że nie trzeba nagle stać się innym człowiekiem, żeby zacząć coś zmieniać.
Jeden luźniejszy wieczór nie przekreśla wysiłku. Dla mnie ważniejsze było to, co powtarzałem przez kolejne tygodnie. Wyjście z domu, ruch, znalezienie miejsca na trening w zwykłym dniu. Zamiast czekać na idealne warunki, zacząłem szukać rozwiązań, które pasują do mojego życia.
Wpis zawiera linki afiliacyjne. Jeśli z nich skorzystasz, mogę otrzymać prowizję bez dodatkowego kosztu dla Ciebie. RACE READY jest moim własnym produktem.

Najpierw #crushing3: maraton poniżej trzech godzin
Z czasem samo wyjście na trening przestało być jedynym celem. Chciałem sprawdzić, jak daleko mogę dojść. Tak pojawił się projekt #crushing3 i marzenie o złamaniu trzech godzin w maratonie.
8 kwietnia 2018 roku w Manchesterze przebiegłem maraton w 2:55:18. To był finał konkretnego etapu, ale za wynikiem stało znacznie więcej niż mocne bieganie. W przygotowaniach pojawiły się badania wydolnościowe, praca nad odżywianiem, fizjoterapia i trening uzupełniający. Coraz lepiej rozumiałem, że samo „chcę” trzeba przełożyć na plan i codzienną pracę.
Całą drogę zebrałem na stronie projektu #crushing3. Lubię do niej wracać, bo przypomina mi, ile zwykłych dni składa się na ten jeden niezwykły dzień na mecie.

Po sukcesie też można zaczynać od nowa
Dalsza historia nie była prostą linią od jednej życiówki do drugiej. Przyszły pierwsze triathlony, ale też kontuzja kolana, operacja łąkotki i długa przerwa od biegania. Forma, którą wcześniej budowałem, przestała być czymś oczywistym. Trzeba było wracać i na nowo porządkować codzienność.
To zmienia spojrzenie na hasło „dość narzekania”. Czasem działaniem jest trening, a czasem odpuszczenie i zadbanie o powrót. Dziś chcę pamiętać o obu tych rzeczach. Ambicja jest mi potrzebna, ale chcę też szanować ciało, które ma mnie przez tę drogę przeprowadzić.
Teraz Droga do Ironmana 2027
Obecny rozdział to Droga do Ironmana 2027. Moim celem jest pełny Ironman we Włoszech. Chcę przygotować się do niego z głową i powalczyć o wynik poniżej dziesięciu godzin. To ambitny cel, do którego zmierzam — na jego realizację muszę jeszcze zapracować.
Pływanie, rower i bieganie trzeba pogodzić ze sobą oraz z resztą życia. Dlatego coraz większe znaczenie mają dla mnie regularność, sen, regeneracja i codzienne odżywianie. Tak jak przy #crushing3, liczy się to, co robię pomiędzy startami. Kolejne treningi, próby i błędy dokumentuję na stronie Droga do Ironman 2027.

Jaki będzie Twój pierwszy krok?
Kiedy pisałem ten tekst w 2016 roku, nie znałem jeszcze całej tej historii. Nie wiedziałem, że będzie Manchester poniżej trzech godzin, triathlon, kontuzja, powrót i kolejny duży cel. Wiedziałem tylko, że nie chcę dalej tkwić w tym samym miejscu.
Ty nie musisz celować w maraton ani Ironmana. Możesz chcieć mieć więcej energii, wrócić do ruchu albo po prostu zrobić coś dla siebie. Wybierz jeden krok, który jesteś w stanie wykonać. Potem zobacz, jaki może być następny.
U mnie zaczęło się od „dość narzekania”. Dalszy ciąg wciąż piszę. A co Ty chcesz zmienić i od czego zaczniesz?
[…] TUTAJ znajdziesz jak się to zaczęło […]