925 kilometrów — tyle zrobiłem w On Cloudvista, zanim się z nimi rozstałem. To jeden z tych modeli, po które sięgałem najczęściej: na asfalt, do lasu i na urlop, kiedy w bagażu brakowało miejsca na kolejną parę. Uniwersalność była ich największą zaletą. Trwałość? Tu mam już więcej zastrzeżeń, bo wyraźne zużycie pojawiło się około 500 km.
To test pierwszej generacji Cloudvista, w zwykłej wersji, bez membrany. Opisuję moje doświadczenia z ponad roku użytkowania, między innymi w Dolomitach i Bieszczadach. Kontuzja opóźniła pierwotną recenzję, a później dopisałem bilans całego użytkowania. Nie jest to test kolejnych generacji tego modelu.
On Cloudvista — asfalt i lekki teren
Cloudvista najlepiej sprawdzały mi się na ubitych szlakach, szutrze i leśnych ścieżkach. Do tego dobrze znosiły asfaltowe odcinki. Często wybiegam z domu bez ostatecznej decyzji, czy zostanę na drodze, czy skręcę do lasu. Właśnie w takim bieganiu ten model dawał mi swobodę.

Po wyjęciu z pudełka pomyślałem o odchudzonej wersji Cloudultra: podobny wygląd i zbliżone rozwiązania w podeszwie. Moje doświadczenia z pierwszym modelem opisałem w teście On Cloudultra. Osobny materiał o innej generacji to recenzja On Cloudultra 2 w terenie — nie należy mieszać obserwacji z tych dwóch modeli.
Dopasowanie, wygoda i odczucie lekkości
Testowałem rozmiar 45. But dobrze leżał na stopie i dawał mi odczucie lekkości, mimo że nie jest to mały rozmiar. Wiązałem to przede wszystkim ze sprężystością podczas biegu. Pierwsze dobre wrażenie utrzymało się przez ponad rok: Cloudvista były wygodne, przewiewne i chętnie do nich wracałem.


W tekście znajdują się banery partnerów z linkami afiliacyjnymi.

Podeszwa: amortyzacja i czucie podłoża
W Cloudvista zastosowano piankę Helion, elementy amortyzujące CloudTec i bieżnik Missiongrip. Dla mnie najważniejsze było to, jak działało to w praktyce: na asfalcie i spokojniejszych ścieżkach biegało mi się komfortowo, a podeszwa dawała przyjemną sprężystość.


Ograniczenie wychodziło przy większej liczbie korzeni i wystających kamieni. Nierówności było czuć pod stopą. Dlatego z całego mojego użytkowania najmocniej bronią się szutry i mniej wymagające szlaki. Sam fakt, że zabierałem je w góry, nie oznacza, że na każdym technicznym odcinku były równie komfortowe.
Bieganie w deszczu — bez membrany
Miałem standardową, przewiewną wersję. Woda z kałuży mogła dostać się do środka, ale buty również szybko schły w moim użytkowaniu. Osłona z przodu dawała ochronę palcom przy uderzeniu o przeszkodę; nie traktowałbym jej jako zabezpieczenia przed przemoknięciem.

Na śliskich nawierzchniach, po których biegałem, przyczepność oceniałem dobrze. To opis moich tras i warunków, a nie obietnica pewnego trzymania na każdej mokrej skale. Nie testowałem tutaj wersji wodoodpornej.
Czy w Cloudvista można biegać szybciej?
Tak — i robiłem to zarówno na asfalcie, jak i w Dolomitach. Podobała mi się sprężystość oraz trzymanie stopy. W odbiorze but chętnie reagował na przyspieszenie. Nie mam jednak pomiarów zwrotu energii ani wyników porównawczego testu prędkości: to moje odczucie z biegania.

Jedna para na urlop i spontaniczne trasy
Przez dwa kolejne lata pakowałem Cloudvista na urlop, gdy miejsca w bagażu było mało. Używałem ich na asfalcie, szutrze, leśnych ścieżkach, plaży i skałkach. Sprawdzały mi się również podczas wyjścia do miasta, a nawet jazdy na rowerze gravelowym. To dodatkowe zastosowania z mojego użytkowania, nie deklaracja specjalistycznego przeznaczenia do każdej z tych aktywności.

Jeśli szukasz materiału o podobnym łączeniu asfaltu ze ścieżkami, zajrzyj do testu Merrell ProMorph na asfalcie i w lesie. To odrębna recenzja, a nie bezpośredni pojedynek z Cloudvista.
Przy planowaniu startu warto oddzielić wybór butów od pozostałych przygotowań: sprzętu, logistyki i rzeczy do spakowania. Do uporządkowania tych elementów służy mój planer RACE READY.

Trwałość: 925 km, ale zużycie wcześniej
Ostateczny licznik zatrzymał się na 925 km. Nie chcę jednak, żeby ta liczba przykryła ważny szczegół: buty wyglądały już słabo po około 500 km. Nadal biegało mi się w nich w miarę dobrze, więc używałem ich dalej, ale stan materiałów był wyraźnym minusem.

925 km jest przebiegiem mojej pary, a nie gwarancją trwałości dla każdego biegacza. Lubiłem te buty i z trudem się z nimi rozstawałem, ale oceniając zakup, uwzględniłbym zarówno wygodę, jak i wcześniejsze zużycie.

Podsumowanie — dla kogo On Cloudvista?
Najbardziej poleciłbym je osobie, która miesza asfalt z lekkim terenem i chce jednej wygodnej pary na różne trasy. U mnie dobrze wypadły przewiewność, sprężystość i swoboda wyboru nawierzchni. Nie wybierałbym ich wyłącznie z myślą o maksymalnym odizolowaniu stopy od kamieni.

Mój bilans jest pozytywny, z wyraźnym zastrzeżeniem dotyczącym trwałości. To jeden z najczęściej wybieranych modeli z mojej szafy, ale nie model bez wad. Wygoda i uniwersalność przekonały mnie bardziej niż stan butów po pierwszych kilkuset kilometrach.
Pozostałe modele i ich zastosowania znajdziesz w katalogu moich testów butów do biegania.
[…] rozmiarze 44,5, zdecydowanie bije na łeb na szyję całą konkurencję. Najlżejsze u mnie były On Cloudvista, które ważyły 319 gramów, co stanowi dość sporą różnicę. Więcej danych stricte […]
[…] jedne z moich butów odesłałem na sportową emeryturę (ON Cloudvista), dlatego na nogach mam teraz nowy model – Merrell ProMorph. Jest to but, którego szukałem […]
[…] On Cloudvista review – another shoe designed to bridge roads and light trails. […]
[…] EU 44.5 shoe weighed 289 g for one shoe. That is less than the 319 g I recorded for the On Cloudvista in my earlier review (Polish). This compares individual shoes from my tests, rather than ranking every trail shoe on the […]