Biegacz musi lubić ból? Wnioski po kontuzji i operacji

Biegacz musi lubić ból? Kiedy pisałem ten tekst w 2016 roku, byłem bliski odpowiedzi „tak”. Miałem za sobą pierwsze maratony, całą kolekcję przeciążeń i wielką satysfakcję z każdej mety. Dziś, po kontuzji kolana i operacji łąkotki, nie chcę już stawiać znaku równości między ambicją a bieganiem mimo bólu.

Aktualizacja: 26 października 2026. Ten wpis ukazał się pierwotnie 5 listopada 2016 roku. Zostawiam w nim historię moich początków, ale dopisuję perspektywę po latach. To, co wtedy brzmiało jak biegowa waleczność, dziś czytam także jako zapis błędów, których nie chciałbym powtarzać.

2016: wreszcie bieg bez bólu

Na początku listopada 2016 roku cieszyłem się z czegoś, co powinno być zwyczajne: pierwszy raz od sierpnia pobiegłem bez ciągłego bólu z tyłu uda. Wtedy wydawało mi się to niemal świętem. Wychodziłem z jednej kontuzji, wpadałem w następną i zaczynałem uważać, że taki już jest los biegacza.

Pytałem więc, czy da się biegać bez bólu i bez kontuzji. Z dzisiejszej perspektywy zmieniłbym przede wszystkim samo założenie: kontuzja nie powinna być moim drugim imieniem ani dowodem, że trenuję wystarczająco mocno.

Za szybko chciałem biegać dalej i szybciej

Bieganie planowałem zacząć już w 2009 roku. Skończyło się na planowaniu. Dopiero w 2013 ruszyłem naprawdę: od 6 kilometrów w tempie około 9 km/h. Tyle że na każdym kolejnym treningu chciałem być szybszy.

Na ósmym treningu, szesnastego dnia od rozpoczęcia biegania, postanowiłem zrobić pierwsze 10 kilometrów. Potem przez tydzień prawie nie umiałem chodzić. Kiedy zacząłem już tylko lekko kuśtykać, wróciłem do treningów. Kolana nadal bolały. Dziś ten fragment czytam i sam widzę, jak bardzo zależało mi na realizowaniu celu, a jak mało na spokojnym dojściu do niego.

Po pięciu miesiącach przygotowań przebiegłem maraton. Meta na Stadionie Narodowym została ze mną na zawsze: ogromne zmęczenie, ulga i poczucie, że zrobiłem coś wcześniej niewyobrażalnego. Nie żałuję tej radości. Nie traktowałbym jednak własnej historii jako wzoru przygotowań dla początkującego.

Jedna meta natychmiast zamieniała się w kolejny cel

Miał być Maraton Warszawski przed trzydziestką. Na mecie uznałem, że skoro jeden już mam, to pora na następne. Najlepiej na całą Koronę Maratonów Polskich: Dębno, Warszawę, Poznań, Wrocław i Kraków. Chciałem zamknąć ją w 13 miesięcy od pierwszego maratonu.

Do tego doszło Wyzwanie Runner’s World i start w Poznaniu. Łącznie zrobiłem pięć maratonów w około 18 miesięcy od początku biegania. Ambicje rosły bardzo szybko. Gotowość do odpoczynku i przyznania, że coś jest nie tak — znacznie wolniej.

Kolana, kostki, piszczele. Potem znowu coś

Wiosną 2014 roku problemy przeniosły się z kolan na kostki. Później zaczęły boleć piszczele. Kiedy usłyszałem od lekarza, żeby nie biegać, uznałem, że po prostu więcej do niego nie pójdę. Tak wtedy reagowałem na odpowiedź, której nie chciałem usłyszeć.

Jeszcze udało się pobiec maraton we Wrocławiu z niespodziewaną życiówką, a przed najważniejszym startem tamtego sezonu doszedł problem z rozcięgnem podeszwowym. Ciągnął się za mną do połowy 2015 roku. Gdy urodziła się druga córka i musiałem ograniczyć bieganie, dolegliwości zaczęły odpuszczać.

Przed sezonem 2016 znów miałem wielkie plany. Po Maratonie Opolskim przez dwa miesiące odczuwałem ból między łydką a ścięgnem Achillesa. W starym tekście nazywałem to naderwaniem, choć nie opisałem potwierdzonej diagnozy. Dziś zostawiam po prostu to, co wiem: bolało i utrudniało bieganie.

Przerzucenie się na krótszy dystans też nie rozwiązało sprawy. Przygotowując się do Silesia Półmaratonu w 2016 roku, dołożyłem dużo interwałów. Od sierpnia do początku listopada towarzyszył mi ból z tyłu uda. Zmienił się dystans zawodów, ale moje podejście do dokładania mocnego treningu pozostało podobne.

Już wtedy wiedziałem, że samo bieganie to za mało

W 2016 roku napisałem w końcu: „DOŚĆ”. Widziałem, że ciągle chcę szybciej i na skróty. Ćwiczenia stabilizacyjne? Szkoda czasu. Rozciąganie? Lepiej pobiegać. Rolowanie? Nawet nie wiedziałem, od czego zacząć. Podobnie traktowałem jogę dla biegaczy.

Po lekturze książki „Biegaj bez kontuzji” Roberta Forstera i Roya Wallacka rozpisałem sobie bardzo dokładną rutynę: rolowanie, rozciąganie rano i wieczorem oraz ćwiczenia w dni bez biegania. Zostawiam ten pomysł jako część historii. Nie chcę jednak przedstawiać go jako recepty, która ochroni każdego przed urazem, ani zachęcać do ćwiczenia przez ból.

Później wykonałem także analizę biegu. To konkretny przykład szukania odpowiedzi na pytanie, nad czym pracować, zamiast dokładania kolejnego kilometra na wyczucie. Film pokazuje moją analizę, nie gotowy zestaw zaleceń dla każdego biegacza.

Niżej znajdziesz banery partnerów z linkami afiliacyjnymi. Zakup przez nie może przynieść mi prowizję bez dodatkowego kosztu dla Ciebie. RACE READY to mój własny produkt.

Po latach: kontuzja kolana i operacja łąkotki

Najważniejszy dopisek do tego tekstu przyszedł później. W historii mojej drogi do kontuzji kolana opisałem uraz podczas wyjazdu do Gdyni, kolejne starty i odkładanie diagnostyki, kiedy ból chwilowo słabł. W maju 2022 roku, po Ultrabiesie, kolano spuchło. Mimo tego próbowałem jeszcze biegać i wystartowałem w duathlonie.

Od objawów w maju do konkretnej diagnozy 18 października minęło około pięciu miesięcy. Rezonans wykazał uszkodzenie łąkotki, a kolejne konsultacje doprowadziły do decyzji o zabiegu. W międzyczasie spróbowałem jeszcze półmaratonu na Silesii. Skończyło się pierwszym w życiu DNF-em po 7 kilometrach. Całą tę drogę opisałem we wpisie „Artroskopia kolana: diagnostyka i droga do leczenia”.

Operacja łąkotki i rok bez biegania nie były już kolejną krótką przerwą między startami. O tym, jak mocno ten etap zmienił moją codzienność, piszę w historii powrotu i drogi do Ironman 2027. Nie będę dopisywał prostej diagnozy, że operację spowodował jeden trening albo brak konkretnego ćwiczenia. Mogę za to powiedzieć, że bieganie mimo problemów i czekanie na samoistną poprawę nie były dobrymi decyzjami.

Bieganie boli? Dziś odpowiadam inaczej

Nie chcę już sprawdzać bólu kolejnym startem

Nadal lubię wysiłek, emocje na trasie i satysfakcję po mecie. Nie chcę jednak wracać do myślenia, że każdy ból trzeba pokonać charakterem. Moja historia pokazuje, jak łatwo było mi uznać chwilową poprawę za pozwolenie na następne zawody.

Przy bólu kolana NHS zaleca przerwanie biegania; silny ból lub obrzęk wymagają konsultacji. Szerzej opisuje to materiał o kontuzjach biegowych. Jeśli kolano się blokuje albo nie można go obciążyć, należy pilnie szukać pomocy medycznej — zobacz objawy wymagające pilnej oceny. Własną historią nie zastąpię diagnozy ani indywidualnych zaleceń powrotu do sportu.

Planuję również odpoczynek i możliwość odpuszczenia

Kiedy zaczynałem, plan był głównie listą kilometrów i startów. Teraz chcę widzieć w nim również ćwiczenia uzupełniające, regenerację i przestrzeń na zmianę decyzji. Ambitny cel nadal mnie napędza. Nie chcę tylko, żeby data zawodów była ważniejsza od tego, w jakim stanie do nich podchodzę.

Dlatego przy planowaniu startu wolę uporządkować przygotowania wcześniej, zamiast zostawiać wszystko emocjom ostatnich dni. Temu służy też mój planer RACE READY: organizacji przygotowań do zawodów. Nie jest planem rehabilitacji ani sposobem leczenia kontuzji.

Dbam o codzienność, nie tylko o wynik na zegarku

W mojej drodze do Ironmana dużo miejsca zajmuje powrót do regularności: w treningu, jedzeniu i odpoczynku. To mniej efektowne niż kolejna życiówka, ale po długiej przerwie właśnie zwyczajne dni składają się na cały proces.

Ofertę partnerów zostawiam jako opcję dla zainteresowanych czytelników. Żaden zakup nie zastąpi odpoczynku, diagnostyki ani zaleceń specjalisty. Chcę, żeby było to jasne również w tekście o moich własnych błędach.

Podsumowanie: biegacz nie musi lubić bólu

Wciąż pamiętam, jak smakował prysznic po 20 kilometrach w deszczu i wietrze. Wciąż rozumiem radość z mety, na którą pracowało się miesiącami. Tej części biegania nie chcę stracić.

Zmieniłbym jednak puentę z 2016 roku. Zamiast zachęcać do zaciskania zębów bez względu na konsekwencje, napisałbym dziś: nie musisz udowadniać, że jesteś biegaczem, ignorując ból. Po kontuzji i operacji bardziej zależy mi na tym, żeby móc trenować przez kolejne lata, niż na zaliczeniu jednego biegu za wszelką cenę.

A Ty? Zdarzyło Ci się pomylić determinację z ignorowaniem problemu? Jeśli chcesz, podziel się swoją historią w komentarzu.